Girona is de droombestemming van elke wielrenner, maar wie denkt dat je er alleen maar over steile cols hoeft te jagen, heeft het mis. Net buiten de stad liggen enkele van de mooiste vlakke wegen van Catalonië. Ze zijn perfect voor lange doortrapmomenten, strakke intervallen en het opbouwen van snelheid. In deze gids ontdek je de zeven meest indrukwekkende vlakke routes. Van uitgestrekte landbouwvlaktes tot rustige kustwegen: of je nu traint voor een tijdrit of gewoon wilt genieten van een vliegende rit, deze selectie biedt voor elk niveau een perfect parcours.

De basis van vlak fietsen rond Girona

Waarom Girona ideaal is voor vlakke trainingen

Girona ligt in het noordoosten van Catalonië, ongeveer 100 kilometer ten noorden van Barcelona en op slechts 35 kilometer van de Middellandse Zeekust. De stad is gebouwd op de alluviale vlakte van de rivieren Ter en Onyar, met hoogtes die schommelen tussen de 70 en 150 meter boven zeeniveau. Dat klinkt misschien niet spectaculair, maar het verklaart precies waarom wielrenners hier al decennialang naartoe trekken voor wintertraining en snelheidsarbeid. Waar de Pyreneeën verder naar het noorden berucht zijn om hun beklimmingen, biedt de directe omgeving van Girona lange, open stukken asfalt zonder significante hoogtemeters. Zo houd je je hartslag stabiel hoog, controleer je je cadans en rijd je intervallen die niet worden onderbroken door een onverwachte helling. Het klimaat helpt ook: zelfs in de winter blijft het vaak droog en windstil genoeg om buiten te trainen, terwijl de zeewind vanaf de Costa Brava de zomerhitte tempert.

Wat je moet weten over het terrein en de ondergrond

De vlakke routes rond Girona volgen hoofdzakelijk de vlaktes van de Ter-vallei en de zachte uitlopers van het Gavarres-massief. Je rijdt bewust om de steile beklimmingen van Rocacorba in het westen en de Pyreneeën in het noorden heen, maar dat betekent niet dat je op een saaie, rechte weg zit. Het terrein is licht golvend – denk aan valse vlaktes en lange, geleidelijke afdalingen die perfect zijn om door te trappen. De wegen zijn overwegend secundair, goed geasfalteerd en opvallend rustig, zeker doordeweeks. Een belangrijk detail: sommige van de snelste trajecten lopen over de serviceweg parallel aan de C-65, de hoofdweg richting de kust. Die serviceweg is ideaal voor lange, ononderbroken intervallen van vijf tot tien minuten, al moet je rekening houden met een paar rotondes en kruisingen met landbouwverkeer. De ondergrond is vrijwel overal glad en stroef genoeg voor racefietsen met 25 tot 28 millimeter banden; na een regenbui kan er echter wat zand liggen bij de bochten naar de velden. Houd er verder rekening mee dat de wind hier vaak uit het zuiden of zuidoosten komt. Op de open stukken tussen de velden kan dat een flinke kopwind betekenen – extra effectief voor je intervaltraining, maar het vraagt ook om een doordachte routekeuze met de wind mee op de terugweg.

Route 1: De klassieke oostelijke lus naar L’Escala

Van Girona naar de kust via Sant Julià de Ramis en Cervià de Ter

Lokale renners die op zoek zijn naar snelheid zonder al te veel hoogtemeters, hebben deze route hoog op hun lijstje staan. Je vertrekt oostwaarts vanuit Girona, dwars door de vruchtbare vlakte van de Ter. Na een paar kilometer passeer je Sant Julià de Ramis; via rustige, goed geasfalteerde wegen rijd je door naar Cervià de Ter. Het landschap is open, met lange rechte stukken die je uitnodigen om een hoog tempo vast te houden. Perfect terrein om je aerodynamische houding te testen: laag op het stuur, ellebogen naar binnen, en je trapt kilometerslang in een strakke tijdritpositie. De weg naar Torroella de Montgrí is breed en overzichtelijk – ideaal voor intervaltraining op hoge intensiteit. Denk aan drie blokken van tien minuten rond je omslagpunt, met vijf minuten rustig herstel ertussen. Het hoogteverschil blijft minimaal, maar de flauwe valletjes bij Medinyà en Bordils geven net genoeg variatie om je benen wakker te houden. Onderweg zijn er genoeg mogelijkheden om je bidon te vullen, vooral in Cervià de Ter, waar een korte stop bij het plaatselijke café de flow niet breekt.

Praktische tips voor de terugweg en windgevoeligheid

De tramuntana, de beruchte noordenwind, is hier het grootste aandachtspunt – vooral rond de kust en Torroella de Montgrí kan hij flink aantrekken. Op heldere dagen zie je hem al aankomen aan de witte schuimkoppen op zee bij L’Escala. Vertrek daarom vroeg in de ochtend, wanneer de wind meestal nog rustig is, en probeer de kuststrook te bereiken voordat de wind in de late voormiddag opsteekt. De terugweg naar Girona loopt grotendeels westelijk, dus je krijgt vaak zijwind of een licht tegenwindje. Gebruik dat in je voordeel: rijd de laatste twintig kilometer met verhoogde weerstand om kracht op te bouwen. Wie intervalwerk wil doen, kan de wind als natuurlijke trainingspartner inzetten – trap vijf minuten voluit in de wind, gevolgd door drie minuten rustig draaien in de luwte van een boomgaard. Tussen Torroella en Verges ligt de weg onbeschut, en daar kun je vol in de wind komen te zitten. Neem voldoende voeding mee, want de wind kan je energieverbruik tot vijftien procent verhogen. Speciale uitrusting is niet nodig, maar een aerodynamische helm en diepe wielen maken wel degelijk verschil op de rechte stukken.

Route 2: De zuidelijke verbinding naar Cassà de la Selva en Sant Feliu de Guíxols

Rustige secundaire wegen en de C-65 serviceweg

Voor wielrenners die rond Girona op zoek zijn naar vlakke, snelle kilometers zonder de drukte van de hoofdwegen, is dit een van de best bewaarde geheimen. Je vertrekt vanuit het zuiden van Girona en fietst over stille binnenwegen richting Cassà de la Selva, een typisch Catalaans dorp met kurkeiken en rustieke charme. Vandaar ga je verder naar de kust bij Sant Feliu de Guíxols. Het bijzondere aan dit traject is de serviceweg parallel aan de C-65. Die is aangelegd voor lokaal verkeer en landbouwvoertuigen, maar blijkt in de praktijk perfect voor fietsers: het asfalt is goed onderhouden, er liggen vrijwel geen drempels, en het autoverkeer is minimaal. Je rijdt over lange, rechte stukken met een licht golvend profiel, afgewisseld door flauwe bochten waarin je je snelheid makkelijk vasthoudt. De wind speelt vaak een rol, vooral in de middag; houd dus rekening met stevige tegenwind op de terugweg. Vertrek daarom vroeg, wanneer de lucht stil is en het wegdek nog helemaal van jou is.

Hoe je deze route gebruikt voor tempotraining

Wat deze route echt bijzonder maakt voor intervaltraining is de voorspelbaarheid van het parcours. Er zijn weinig kruisingen en het zicht is op lange stukken open, waardoor je je volledig op je inspanning kunt concentreren in plaats van op verkeer of obstakels. Gebruik de lange rechte stukken tussen Cassà en de afslag naar Santa Cristina d’Aro voor gestructureerde tempoblokken. Markeer zelf herkenningspunten: een eenzame boom, een metalen brug over een droge rivierbedding of een verkeersbord op een kruispunt. Bouw zo intervallen op van vijf tot tien minuten, met voldoende herstel in de flauwe bochten ertussen. De serviceweg is breed genoeg om veilig te schakelen en je cadans hoog te houden; omdat het wegdek vlak is, kun je je weerstand nauwkeurig afstellen. Een goed schema is bijvoorbeeld drie blokken van acht minuten op een tempo net boven je drempel, gevolgd door vier minuten rustig rollen. Richting Sant Feliu wordt het landschap heuvelachtiger; gebruik de laatste kilometers voor een progressieve afbouw. De terugweg naar Girona is licht stijgend, perfect voor een laatste inspanning met hogere weerstand. Zo haal je het maximale uit deze verrassend veelzijdige, vlakke route.

Route 3: De Via Verde Ruta del Carrilet van Girona naar Amer

Een verkeersvrij fietspad op een oude spoorlijn

Deze groene route volgt de oude spoorlijn van Girona naar Olot. Het traject tot Amer is het vlakst en het meest geschikt voor racefietsen. Omdat het volledig autovrij is, kun je veilig intervaltraining doen zonder onderbrekingen. De Via Verde, zoals de Spanjaarden het noemen, behoort tot de best onderhouden fietspaden van Catalonië. Je vertrekt vlakbij het centrum van Girona, bij het oude treinstation, en rijdt direct de natuur in. Het eerste deel tot Salt is breed en open; daarna rijd je langzaam tussen platanen en populieren die de voormalige spoorlijn flankeren. Aangezien het pad volledig is afgesloten van het autoverkeer, kom je geen kruisende wegen, rotondes of tegemoetkomende auto’s tegen. Je kunt je dus volledig richten op je cadans, hartslag en vermogen – zonder dat een plotselinge vrachtwagen je rit verstoort. De ondergrond is fijn asfalt, vergelijkbaar met een goed onderhouden polderweg, en het pad is breed genoeg om naast elkaar te rijden als je met een groep traint.

Geschiktheid voor racefietsen en intervalstructuren

Het pad is breed, goed geëffend en kent geen noemenswaardige hoogteverschillen. Perfect voor herhalingen van 1 tot 3 kilometer op hoge intensiteit, of voor een lange rustige duurtraining met een constant tempo. De afstand van Girona naar Amer is ongeveer 22 kilometer enkele reis, wat een heen-en-teruglus van 44 kilometer oplevert. Voor intervaltraining kun je bijvoorbeeld drie keer 3 kilometer voluit rijden, gevolgd door 2 kilometer rustig herstel, en dan weer terugdraaien. Zonder kruispunten klok je je intervallen zonder te stoppen voor verkeerslichten. De route leent zich ook uitstekend voor krachttraining: door de constante weerstand van de licht glooiende, maar overwegend vlakke ondergrond, kun je met hoog verzet en lage cadans je spieren versterken. Voor een pure duurtraining rijd je door naar Amer, waar je bij het oude station een waterfonteintje en een klein café vindt voor koffie of een energiereep. De terugweg is net zo vlak, waardoor je je vermogen gemakkelijk doseert. Let wel op: in het weekend is het pad populair bij wandelaars en recreatieve fietsers. Plan je intensieve intervallen daarom bij voorkeur op doordeweekse ochtenden, wanneer het pad vrijwel verlaten is.

Route 4: De Ter-vallei richting het westen

Vlakke polders en rivierlandschap

De meeste fietsers rond Girona richten zich op de legendarische beklimmingen naar Els Angels of Rocacorba. Maar de Ter-vallei richting het westen blijft een goed bewaard geheim voor wie op zoek is naar pure snelheid. De route vertrekt vanuit het centrum van Girona en volgt de rivier de Ter stroomopwaarts, door een landschap dat volledig verschilt van de ruige heuvels rondom de stad. Binnen enkele kilometers verruil je de stadsmuren voor uitgestrekte agrarische vlaktes, waar maïsvelden, appelboomgaarden en waterkanalen het beeld bepalen. Het hoogteverschil over een traject van veertig kilometer heen en terug bedraagt zelden meer dan vijftig meter. Je kunt je snelheid dus constant houden zonder ook maar één keer te schakelen naar een kleiner verzet. Het asfalt is over het algemeen uitstekend, met lange rechte stukken die perfect zijn voor het opbouwen van een vloeiende cadans. Verkeer is hier opvallend schaars, vooral in de vroege ochtend, wanneer de mist nog boven de velden hangt en je alleen het geluid van je eigen wielen hoort. Die rust maakt de route bij uitstek geschikt voor lange duurtrainingen in een haast meditatieve omgeving, waar je volledig kunt focussen op je pedaalslag en ademhaling.

Omgaan met zijwind en open stukken

Wie denkt dat vlak automatisch makkelijk betekent, komt bedrogen uit. De Ter-vallei ligt volledig open en bloot, zonder bomenrijen of heuvelruggen die beschutting bieden tegen de elementen. Vooral in de namiddag steekt er vaak een stevige noordwestenwind op die dwars op de route staat. Je moet dan constant corrigeren om op koers te blijven. Dat biedt een uitgelezen kans om te werken aan je zijwindtechniek: probeer in een lage, gestroomlijnde houding te rijden met je handen op de remkappen en je ellebogen gebogen, terwijl je je gewicht iets naar het windwaartse been verplaatst. In een groep kun je hier perfect oefenen met het wisselen op kop, waarbij de koploper tijdelijk als windscherm fungeert voor de rest. Voor krachtintervallen is de wind zelfs een bondgenoot: fiets een stuk met tegenwind in een hoog verzet bij lage cadans, draai dan om en geniet op de terugweg van een flinke rugwind waarmee je snelheden van veertig kilometer per uur of meer kunt bereiken zonder extra inspanning. De combinatie van absolute vlakheid, minimale verkeersdruk en wisselende windomstandigheden maakt deze route tot een van de meest veelzijdige trainingslocaties rond Girona, ver weg van de toeristische drukte.

Route 5: De korte vlakke lus rond de luchthaven

Een compact circuit voor snelle herhalingen

Net ten zuiden van de stad liggen de wegen rond de luchthaven van Girona–Costa Brava, verscholen tussen industrieterreinen en open veld. Dit is geen route voor lange tochten of het verkennen van het binnenland, maar een nauwkeurig afgesteld circuit voor renners die hun intervaltraining naar een hoger niveau willen tillen. De lussen zijn kort – drie tot zes kilometer – en volledig vlak. Geen vals plat, geen windvangers in de vorm van heuvels. Alleen puur, ononderbroken asfalt waarop je je volledig kunt focussen op explosieve kracht en hoge cadans.

Deze route leent zich uitstekend voor herhalingen van 30 seconden tot drie minuten, met volledige herstelfases ertussen. Omdat je rondjes draait, verstoren geen verkeerslichten of kruisingen je ritme. Je kunt bijvoorbeeld vier keer zes minuten vol gas rijden met vijf minuten rustig uitfietsen, of juist tien keer dertig seconden sprinten met twee minuten herstel. De wegen zijn breed genoeg om veilig te schakelen en te versnellen. Het ontbreken van hoogteverschillen dwingt je om écht op je verzet te rijden – perfect voor het verbeteren van je piekvermogen en anaerobe drempel. Voor renners met weinig tijd is dit een ideale oplossing: een uur op de fiets, inclusief warming-up en cool-down, kan hier een zeer effectieve kwalitatieve sessie opleveren.

Verkeersveiligheid en timing

Een groot voordeel is de rust. De wegen rond de luchthaven worden voornamelijk gebruikt door lokaal verkeer en incidentele passagiers, maar zijn zelden druk. In het weekend, vooral op zaterdag- en zondagochtend, is het hier bijna uitgestorven. Dan heb je de wegen vrijwel volledig voor jezelf en kun je zonder onderbrekingen doorfietsen. Buiten de spitsuren op doordeweekse dagen is het ook goed te doen, maar wees dan alert op bestelbusjes van nabijgelegen bedrijven en af en toe een taxi.

De drukte piekt echter op doordeweekse dagen tussen 7:30 en 9:00 uur ’s ochtends en tussen 17:00 en 18:30 uur in de late middag, wanneer forenzen van en naar de stad rijden. Plan je training daarom idealiter tussen 9:30 en 16:00 uur, of kies voor de vroege avond na 18:30 uur wanneer het weer stil wordt. Let ook op de wind: hoewel het terrein vlak is, kan de Tramuntana hier flink toeslaan. Rijd je intervallen dan tegen de wind in voor maximale weerstand, en gebruik de terugweg met de wind mee als herstel. Een praktische tip: parkeer bij de parkeerplaats van het industrieterrein aan de Avinguda del Baix Empordà – vanaf daar start je direct op je eerste lus.

Route 6: De Gavarres-uitlopers zonder klimmen

Vlakke wegen tussen heuvels

Deze route is een van de best bewaarde geheimen van de streek rond Girona. De meeste renners richten zich op de bekende beklimmingen van Els Angels of Rocacorba, maar deze lus slingert langs de rand van het Gavarres-massief zonder echt de hoogte in te gaan. Je vertrekt vanuit Cassà de la Selva en rijdt via kleine, vrijwel autovrije asfaltweggetjes naar Llagostera en verder naar Santa Cristina d’Aro. Het geheim zit in de lijn die je kiest: in plaats van de heuvels te trotseren, volg je de brede valleien tussen de beboste ruggen. Het profiel blijft daardoor opvallend vlak, met slechts enkele korte, bijna onmerkbare golven die je snelheid nauwelijks doen zakken. Het wegdek is over het algemeen uitstekend, met glad asfalt dat uitnodigt tot een hoog tempo, maar je zult merken dat je vanzelf in een comfortabel ritme komt. De omgeving is typisch Catalaans: kurkeiken, witte boerderijen en af en toe een glimp van de Middellandse Zee in de verte. Omdat de route nooit echt klimt, kun je hier perfect je fietshouding en traptechniek controleren, terwijl je geniet van een landschap dat anders meestal alleen voor klimmers is weggelegd. De lus is ongeveer 55 kilometer lang en je kunt hem gemakkelijk verlengen met een uitstapje naar het vlakke kustgebied bij Palamós als je meer kilometers wilt maken.

Wanneer deze route te gebruiken in een trainingsweek

Dit is de ideale route voor de dag na een zware intervaltraining of een lange duurrit met veel hoogtemeters. Het lichte reliëf houdt je beenspieren actief en stimuleert de doorbloeding, zonder dat je hartslag ver boven het rustniveau komt. Je kunt hier perfect je herstelrit afwerken met een gemiddeld vermogen rond de 60 à 65 procent van je drempelvermogen, terwijl je toch het gevoel hebt dat je echt hebt getraind. De rustige wegen en het ontbreken van verkeer maken het bovendien een mentale reset: je hoeft niet constant te anticiperen op haarspeldbochten of steile stukken. Voor wielrenners die zich voorbereiden op een tijdrit of een vlakke klassieker, biedt deze route ook de mogelijkheid om aan een gestroomlijnde positie te werken. Probeer bijvoorbeeld tien minuten in de aerobars te zitten op de lange, licht dalende stukken richting het zuiden. Plan de route op een dinsdag of woensdag als actieve rustdag, en combineer hem met een korte krachttraining in de sportschool in de avond. Je zult merken dat je de dag erna fris en krachtig aan de volgende intervalblok kunt beginnen. Vergeet niet om voldoende drinkflessen mee te nemen, want de dorpen onderweg zijn klein en de fonteinen zijn niet altijd gevonden.

Route 7: De kustvlakte tussen Torroella en Pals

Open vlaktes met zicht op de Middellandse Zee

Ten oosten van Torroella de Montgrí verandert het landschap radicaal. Waar je eerder tussen de heuvels van het binnenland reed, openen zich nu uitgestrekte, vlakke gebieden die rechtstreeks naar Pals en de kustlijn leiden. Dit is het domein van de Empordà-kustvlakte: een lappendeken van landbouwgrond, rietvelden en stille wegen die je bijna op zeeniveau houden. Het asfalt is over het algemeen goed, met lange rechte stukken die af en toe worden onderbroken door scherpe bochten rond oude boerderijen en kanalen. De spectaculaire blik op de Middellandse Zee – soms helderblauw, soms nevelig aan de horizon – maakt elke kilometer de moeite waard. Maar laat je niet misleiden door het vlakke profiel. De constante windinvloed vanuit zee of juist vanaf de Pyreneeën maakt deze route tot een van de meest uitdagende van de regio. Zelfs op een windstille dag voel je hier vaak een briesje; bij een sterke tramontana of marí de baai wordt het letterlijk een gevecht met de elementen. Plan je training daarom niet alleen op basis van kilometers, maar ook op basis van de weersverwachting.

Strategieën voor windtraining en groepsritten

Dit is zonder twijfel de beste plek rond Girona om te oefenen met echelonneren, oftewel waaierrijden. De wegen zijn breed genoeg voor zes tot acht renners naast elkaar, maar de wind dwingt je continu te schuiven en te anticiperen. Rij je in een groep, verdeel dan de kracht goed: de kopman of -vrouw moet vol in de wind rijden, terwijl de rest in elkaars wiel blijft en telkens een halve fietslengte opschuift naar de windzijde. Door de open vlaktes zie je aankomende windstoten al van ver aankomen – ideaal om je reactievermogen te trainen. Rij je solo, dan biedt de wind juist perfecte mogelijkheden voor gestructureerde intervallen. Kies een stuk met volledige tegenwind en rij bijvoorbeeld zes keer vier minuten op een hoog tempo; je hartslag zal snel stijgen zonder dat je snelheid indrukwekkend is. Met rugwind kun je daarentegen werken aan je cadans en hoge snelheidstechniek: probeer lange stukken van 10 tot 15 kilometer aan 40 tot 45 km/u vast te houden. Combineer beide richtingen in één lus, zodat je zowel kracht als snelheid traint. De wegen tussen Torroella, Pals en het kustplaatsje L’Estartit vormen een natuurlijke driehoek van ongeveer 25 kilometer, perfect voor herhalingen. Vergeet niet voldoende drinken mee te nemen, want er zijn weinig beschutte plekken en in de zomer kan de hitte hier intens zijn.

Seizoensplanning en trainingsopbouw

Beste periodes en weersomstandigheden

De vlakke wielrenroutes rond Girona zijn in principe het hele jaar door berijdbaar. Wie echter op zoek is naar optimale omstandigheden voor snelheid en intervaltraining, plant zijn blokken het best tussen maart en juni of van september tot november. De temperaturen liggen dan doorgaans tussen de 15 en 24 graden Celsius—perfect voor intensieve inspanningen zonder oververhitting. Ook de regenval is in deze periodes aanzienlijk lager dan in de winter, wanneer de Tramontana-wind en plotselinge buien de vlakke wegen rond de luchthaven en de C-65 veranderen in uitdagende, gladde parcoursen. In juli en augustus stijgt de thermische belasting snel; begin daarom vóór 8 uur ’s ochtends of kies voor de schaduwrijke stukken van de Via Verde. Een bijkomend voordeel van het voor- en najaar is het beperkte toeristische verkeer op de secundaire wegen, waardoor je intervallen niet onderbroken worden door campers of tractoren.

Van beginner naar gevorderde: opbouw van intervallen

Een veelgemaakte fout is om direct voluit te gaan op de luchthavenlus, waar de wind vrij spel heeft. Bouw je training daarom gestructureerd op. Start met twee rustige verkenningsritten: één op de Via Verde, het oude spoorwegtracé, en één over de oostelijke lus richting Cassà de la Selva. Deze ritten dienen puur om je benen te laten wennen aan het vlakke, snelle karakter en om je fietspositie te optimaliseren. Daarna voeg je wekelijks één intervaltraining toe, bij voorkeur op de luchthavenlus of de C-65 serviceweg. Kies voor een blok van 6 tot 8 keer 3 minuten op 85-90% van je maximale hartslag, met 3 minuten rustig rollen ertussen. Dit is ideaal omdat je op deze wegen geen kruispunten hebt en je ritme niet onderbroken wordt. Na vier tot zes weken, afhankelijk van je herstel, kun je de windroutes in het open terrein richting het zuiden toevoegen. Deze routes, met hun constante zijwind, dwingen je om kracht te leveren en tegelijkertijd je stuurvaardigheid te ontwikkelen. Rijd deze trainingen bij voorkeur in een kleine groep van drie tot vijf renners; de dynamiek van het draften op vlakke wegen maakt de intervallen effectiever en bereidt je voor op wedstrijdsituaties. Vergeet niet om elke vierde week een rustweek in te plannen met slechts één lichte rit, zodat je lichaam de trainingsprikkels kan verwerken.

Veiligheid en navigatie

Verkeersregels en lokale gewoontes

De Spaanse wet is glashelder: als wielrenner rijd je op de rijbaan, niet op trottoir of fietspad. Het is niet alleen een regel, maar ook wat het lokale verkeer van je verwacht. Een helm is verplicht, ook buiten de bebouwde kom, zonder uitzondering. Zorg daarnaast voor goede verlichting, vooral in de schemering – rond Girona kunnen vroege ochtenden en late namiddagen verraderlijk donker zijn, zeker onder de platanen van de oude wegen. Lokale automobilisten zijn groepjes wielrenners gewend en passen vaak netjes in, maar reken er niet blind op. Blijf voorspelbaar: geef ruim van tevoren richting aan met je arm, rijd op drukke wegen nooit met meer dan twee naast elkaar, en stop altijd volledig bij rood licht of een stopbord. In dorpen als Bescanó of Cassà de la Selva geldt een strikt snelheidsregime; de Guardia Urbana controleert daar regelmatig op zowel automobilisten als fietsers.

De vlakke routes rond Girona zijn prima te volgen met een klassieke wegenkaart of een simpele fietscomputer met een vooraf geladen track. Maar laat je niet misleiden door de schijnbaar rechte lijnen: veel landweggetjes lopen dood op een rivierarm of een afgesloten spoorwegovergang. Markeer daarom vooraf de windgevoelige stukken – vooral de open vlaktes richting de Ter en het vliegveld – en plan rustpunten bij dorpspleinen of ruime parkeerplaatsen, waar je veilig kunt staan zonder het verkeer te blokkeren. Neem nooit een onbekende afslag zonder eerst je positie op de kaart te controleren; een verkeerde bocht op de vlakke polder kost je al snel tien extra kilometers tegen de wind in.

  • Controleer voor elke rit de windrichting via een weerapp of lokale vlaggen; een noordenwind op de vlakte kan je gemiddelde snelheid met 5 km/u doen dalen.
  • Neem altijd voldoende water en voeding mee, want op vlakke routes zijn voorzieningen soms schaars – de meeste kleine bars sluiten tussen 14.00 en 17.00 uur.
  • Rij in de vroege ochtend of late namiddag om de warmste uren in de zomer te vermijden; de asfaltwarmte op de kale vlaktes is intens.
  • Overweeg een tweede set wielen met bredere banden voor de Via Verde – officieel is die verhard, maar losse steentjes en bladeren kunnen voor verrassingen zorgen.