Girona is al jaren het walhalla voor wielrenners, maar wie de platte stukken beu is en écht zijn benen wil testen, vindt rondom de stad een netwerk van adembenemende cols en hellingen. Deze gids neemt je mee naar de zeven meest spectaculaire heuvelachtige routes. Van steile kuitenbijters tot lange, golvende beklimmingen met panoramische vergezichten over de Pyreneeën. Of je nu traint voor een bergrit of gewoon wilt genieten van het ultieme klimgevoel, hier ontdek je de mooiste beklimmingen die de regio te bieden heeft. Laat je uitdagen door de lokale favorieten en plan je volgende epische tocht met deze onmisbare selectie.

Voorbereiding en basisinformatie voor de klimmer

De legendarische hellingen rond Girona vergen meer dan een ontspannen kadans. Wie zich aan deze routes waagt, moet gericht te werk gaan, zowel qua materiaal als qua lichaam. De beklimmingen bevatten stukken waar het stijgingspercentage structureel boven de 10% uitkomt en soms zelfs de 15% aantikt. Een verkeerde keuze in versnellingen kan het verschil betekenen tussen een genotvolle klim of een wandelpartij met de fiets aan de hand.

Keuze van fiets en materiaal voor heuvelachtig terrein

Je fiets is je belangrijkste gereedschap. Een lichtgewicht racefiets met compacte crank (50/34) en een ruime cassette (11-32 of 11-34) is geen aanrader, maar een absolute must. Met een 34×32 verzet heb je laag genoeg gearing om zelfs de steilste rampen, zoals de laatste kilometers naar Rocacorba, vloeiend te draaien zonder je knieën te overbelasten. Een standaard 39/53 crank met 11-28 cassette zal je hier breken.

Investeer daarnaast in goede remblokken. De afdalingen rond Girona zijn technisch, smal en soms verraderlijk glad door bladafval of vochtige schaduwplekken. Koolstofremvelgen vereisen specifieke blokken die bij regen direct grip bieden. Neem minimaal twee bidonhouders mee; op lange beklimmingen zoals Sant Hilari Sacalm is er niet altijd een fontein onderweg, en uitdroging op 20+ kilometer klimmen is een reëel risico. Voor de echte lange tochten is een derde bidon in je achterzak geen overbodige luxe.

Fysieke voorbereiding en trainingsniveau

Eerlijk is eerlijk: niet elke klim is voor elke fietser weggelegd. Beginners met een goede basisconditie kunnen de kortere, meer open routes zoals Els Angels prima aan. Die klim van ongeveer 8 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 5-6% is ideaal om je benen en geest vertrouwd te maken met het Catalaanse klimmen. Voor Rocacorba en Sant Hilari is echter specifieke klimervaring noodzakelijk. Dit zijn lange, meedogenloze beklimmingen waar je 45 minuten tot een uur aan één stuk door boven je omslagpunt moet kunnen fietsen.

Train daarom specifiek op hellingen van 6-8% gedurende 20 tot 40 minuten aaneengesloten. Dat bouwt de aerobe basis en spierkracht op die je nodig hebt. Belangrijker nog: oefen met het doseren van je inspanning. Te snel starten op een lange, constante stijging is de klassieke fout; je betaalt dat in de laatste kilometers dubbel en dwars terug. Hanteer een tempo waarin je een gesprek zou kunnen voeren (zone 3) en versnel pas op de steilste delen. Plan daarnaast altijd rustdagen tussen zware klimdagen in. Je lichaam herstelt niet op de fiets, maar ervan. Een dag met een vlakke rit van 60 kilometer of volledige rust is minstens zo belangrijk als de klimtraining zelf.

Route 1: De iconische lus naar Els Angels

Routebeschrijving en klimprofiel

Deze route geldt als de onbetwiste klassieker onder wielrenners die Girona als uitvalsbasis gebruiken – en niet zonder reden. Je vertrekt rechtstreeks uit het bruisende centrum, steekt de Onyar over via een van de sierlijke bruggen en rijdt in zuidwestelijke richting de stad uit. Zodra de laatste buitenwijken achter je liggen, begint de weg geleidelijk te stijgen richting het massief van Els Angels. De klim naar het Santuario de los Ángeles is ongeveer 8 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 5 tot 6 procent; enkele kortere stukken lopen op tot richting de 8 procent. Daarmee is het een ideale eerste kennismaking met het heuvelachtige terrein rond de stad: pittig genoeg om je benen te laten werken, maar zacht genoeg om je ritme te vinden en te genieten van het steeds wijder wordende uitzicht. Boven, bij het heiligdom, wacht een panoramisch uitzicht dat reikt over de daken van Girona, de uitgestrekte vlakte van de rivier de Ter en – op heldere dagen – tot aan de besneeuwde toppen van de Pyreneeën. Het perfecte moment voor een korte pauze, een foto en het vullen van je bidon voordat je aan de afdaling begint.

Praktische tips voor deze route

De afdaling terug naar Girona is snel maar bochtig; let op los grind in de haarspelden. Combineer deze lus met een verlenging naar het dorp Celrà voor extra hoogtemeters.

De afdaling is spectaculair, maar vereist focus. Het asfalt is over het algemeen goed; in de haarspeldbochten ligt echter regelmatig los grind en zand, vooral na een regenbui of in het voorjaar. Rem vóór de bochten en houd je ogen gericht op de ideale lijn. Wie na de eerste klim nog honger heeft naar meer, kan uitbreiden naar het oosten richting Celrà. Die lus voegt een minder steile maar langdurige klim toe en voert via rustige landweggetjes terug naar de voet van de berg, waarmee je totale hoogtewinst aanzienlijk toeneemt. Vertrek vroeg in de ochtend om zowel de drukte op de weg als de hitte in de zomermaanden te vermijden. Sluit de route af met een koffiestop bij een van de vele fietscafés in Girona, waar je ongetwijfeld andere renners treft die dezelfde lus hebben gereden.

Route 2: Rocacorba, de koninginnenklim van de regio

De uitdaging van Canet d’Adri naar de top

Wie Rocacorba zegt, zegt de ultieme test in het heuvelachtige wielercircuit rond Girona. Dit is geen kinderspel; het is een serieuze kennismaking met de wetten van de klimmer. De tocht start in het slaperige dorpje Canet d’Adri, waar de eerste meters je meteen wakker schudden. Vanaf het dorpsplein kronkelt het asfalt in een directe, genadeloze stijging omhoog. Over 12,5 kilometer overbrug je een gemiddeld stijgingspercentage van 8,5 procent, maar die cijfers liegen over de werkelijkheid. Het zijn de periodes van 15 procent en meer – vooral in de bochtige, schaduwrijke bossecties – die je benen laten branden en je versnellingen naar het kleinste verzet dwingen. Geen enkel vlak stuk om op adem te komen; de weg is een aaneenschakeling van haarspeldbochten die elkaar in rap tempo opvolgen.

Hogerop verandert het landschap drastisch. Dicht bos maakt plaats voor open, kale vlaktes waar de wind vrij spel heeft en het uitzicht zich opent. Boven de boomgrens word je beloond met een panoramisch zicht op de uitgestrekte Pyreneeën aan de horizon. Dit is het moment waarop de klim zijn karakter toont: de steilheid blijft, maar de beloning is immens. De laatste kilometers naar de top, met de zendmast als baken, zijn een pure mentale strijd. Het is een beklimming die je niet onderschat, maar die je voor altijd bijblijft.

  • De weg is smal en het allerlaatste stuk voor de top is deels onverhard. Een gravelfiets is absoluut niet nodig, maar wees voorbereid op een hobbelige ondergrond. Een voorzichtige, gecontroleerde afdaling is essentieel; de scherpe bochten en losse steentjes vormen een uitdaging op de afdaling.
  • Start vroeg in de ochtend. Dit heeft twee grote voordelen: je vermijdt het weinige maar aanwezige verkeer dat de smalle weg deelt, en je ontwijkt de brandende middaghitte die in de zomermaanden genadeloos op het open stuk kan neerdalen. De vroege ochtend biedt bovendien het mooiste licht voor de uitzichten.
  • Neem ruim voldoende voeding en water mee. Er is onderweg geen enkele bevoorrading of fontein; je bent volledig op jezelf aangewezen vanaf Canet d’Adri tot aan de top en weer terug. Een extra gel of energiebar kan het verschil maken tussen een sterke finish of een lege tank.

Route 3: De middeleeuwse lus naar Besalú

Heuvelachtig parcours door het Fluvià-dal

Een klassieker voor wie een veeleisende maar belonende dag zoekt. Vanuit Girona vertrek je naar het noordwesten; de stedelijke drukte valt al snel weg. De eerste 35 kilometer naar Besalú zijn verre van vlak: glooiende heuvels dagen je uit met korte, pittige rampetjes en vloeiende dalen. Je fietst door een lappendeken van kurkeikenbossen, wijnranken en slaperige dorpjes als Sant Julià de Ramis en Banyoles, waar bewoners je nieuwsgierig maar vriendelijk nakijken.

Het hoogtepunt van dit deel is de steile afdaling naar de Fluvià-rivier. Binnen enkele minuten verlies je honderden meters, met haarspeldbochten die je techniek testen. Het asfalt is meestal goed, maar pas op voor vochtige plekken onder de platanen. Na de rivier wacht een lange, geleidelijke klim terug naar Besalú. Geen monster, maar een constante stijging van 5 tot 6 procent – ideaal voor duurtraining met hoogtemeters. Je vindt je cadans, schakelt vloeiend en bouwt uithoudingsvermogen op zonder volledig te verzuren.

Hoogtepunten en pauzemogelijkheden

Stop in Besalú voor een koffie en bewonder de middeleeuwse brug. De terugweg via Banyoles biedt een extra klimmetje en een prachtig merenlandschap.

Besalú is een juweel. Parkeer je fiets bij de romaanse brug met zijn zeven bogen en steek die te voet over – het uitzicht op de rivier en de oude stadsmuren is adembenemend. Op het centrale plein vind je terrassen waar een sterke espresso en een stuk coca de vidre je opladen. Reken op €4 tot €8 voor koffie met iets lekkers. De terugweg loopt niet via dezelfde route; je kiest de lus door Banyoles, met een steiler klimmetje dan op de heenweg. Bovenop wacht een panoramisch uitzicht over het meer van Banyoles, Catalonië’s grootste natuurlijke meer. De afdaling langs de oostelijke oever is glooiend en snel, met het felblauwe water steeds in zicht. Deze route is voor wie wil klimmen én genieten van culturele en natuurlijke rijkdom. Reken op 85 tot 95 kilometer, afhankelijk van je startpunt in Girona, en 1.200 tot 1.400 slopende maar bevredigende hoogtemeters.

Route 4: Sant Hilari Sacalm via de Coll de Revell

De lange, constante klim voor uithoudingsvermogen

Deze route draait niet om steile uitschieters of plotselinge overgangen. Het is een oefening in geduld en ritme. Zodra je de Coll de Revell (700 m) opdraait, begint een bijna eindeloze, gestage beklimming van ongeveer 20 kilometer richting het kuuroord Sant Hilari Sacalm. De weg is breed, het asfalt ligt er uitstekend bij, en verkeer is er opvallend weinig – zeker op doordeweekse ochtenden. De stijgingspercentages schommelen constant tussen de 5 en 7 procent, zonder gekke uitschieters. Dit is geen klim die je met explosieve kracht bedwingt; hier wordt je uithoudingsvermogen op de proef gesteld. Je vindt een ritme, schakelt vloeiend door je verzetten, en laat de kilometers voorbijglijden terwijl de lucht droger en frisser wordt. Rond het dorpje Santa Coloma de Farners, halverwege, opent het landschap zich en zie je de uitlopers van het Massís de les Guilleries voor je liggen. De beloning is geen haarspeldbocht met panoramisch uitzicht, maar de kalme voldoening van een lange, gecontroleerde inspanning die je dieper de bossen in voert dan de meeste toeristen ooit komen.

Trainingsadvies voor deze route

Deze klim leent zich perfect voor een gestage duurtraining in zone 2 of 3. Plan hem in als kernonderdeel van een langere lus van 100 kilometer of meer, waarbij je de eerste 40 kilometer rustig opwarmt over de vlakke wegen richting de voet van de coll. Voor extra variatie combineer je de beklimming met de legendarische afdaling naar Osor. Die is kort maar intens, met steile stukken tot 12 procent en haarspeldbochten die je techniek flink testen. Na Osor voeg je een extra lus van zo’n 15 kilometer toe, die je via een tweede, kleinere klim terug op de route naar Sant Hilari brengt. Let op: onderweg zijn er weinig winkels of cafés. Neem dus voldoende voeding en drinken mee – twee grote flessen, enkele gels en een paar energierepen zijn geen overbodige luxe. Een windvest ook niet, want boven op de coll kan het zelfs in de zomer fris worden. Vertrek vroeg om de middaghitte te vermijden en te profiteren van de stille wegen. Deze route is niet de meest spectaculaire, maar wel de meest eerlijke: hij beloont geduld, ritme en een gezonde dosis doorzettingsvermogen.

Route 5: De vulkanische heuvels van La Garrotxa

Korte, pittige beklimmingen rond Olot

De lange, uithoudingsvermogen vergende cols van de Pyreneeën beu? In La Garrotxa wacht een heel ander soort uitdaging. Op ongeveer een uur rijden ten noordwesten van Girona ligt een paradijs voor wie houdt van kort en explosief klimwerk. Rond het levendige Olot kronkelt een fijnmazig netwerk van rustige, vrijwel autovrije wegen tussen oude vulkaankraters, dichte beukenbossen en uitgestrekte lavavelden. De beklimmingen zijn hier zelden langer dan drie kilometer, maar laat je niet misleiden: de stijgingspercentages liggen vaak boven de 8%, met secties die moeiteloos de dubbele cijfers halen. Perfect terrein om je sprintkracht, acceleratie en vermogen boven de 60-70 omwentelingen te trainen, of om simpelweg te genieten van het pure, rauwe gevoel van een korte, steile muur die je met volle overgave bedwingt.

Route-opties en landschap

Start je lus in Olot en rijd richting het schilderachtige Santa Pau. De weg golft over de flanken van de Croscat-vulkaan door weelderig groen, en elke bocht onthult weer een nieuwe, venijnige helling. Vervolg naar Castellfollit de la Roca, spectaculair gebouwd op een basaltrots boven de samenvloeiing van twee rivieren. De wegen zijn er smal, maar het asfalt is verrassend goed, wat het klimmen veilig en plezierig maakt, zelfs op de steilste stukken.

Kies voor een lus van 60-80 km met meerdere korte klimmen, ideaal voor intervaltraining. Het landschap is uniek: groene heuvels, lavastromen en middeleeuwse dorpjes.

Voor de echte trainingsprikkel stel je een ronde van 60 tot 80 kilometer samen, waarbij je telkens een andere helling pakt. Zo bouw je een uitdagende intervaltraining in, met rustige stukken over de vlakke vulkanische vlaktes om te herstellen. De beloning is een landschap dat nergens anders in Catalonië te vinden is: een zee van diepgroene heuvels, doorsneden door donkere, ruige lavastromen waarop eeuwenoude eiken en beuken groeien. Onderweg passeer je verborgen Romaanse kerkjes en slaperige, middeleeuwse dorpen waar de tijd lijkt stil te staan. Neem even de tijd om te stoppen bij een van de lokale boerderijen voor een stukje ambachtelijke kaas of worst, want dit is wielrennen op zijn puurst, in een decor dat je niet snel zult vergeten.

Route 6: Coll de Medes, de verborgen uitdaging

De klim vanaf Les Planes d’Hostoles

Terwijl de meeste renners rond Girona zich vastbijten in de bekende Rocacorba of Els Angels, blijft de Coll de Medes een stille getuige van wat de regio écht te bieden heeft. Deze minder bekeken klim begint letterlijk in het hart van Les Planes d’Hostoles, een dorp dat leeft van rust en natuur. Vanaf het centrale plein voert een smalle, licht gebroken asfaltstrook je in één vloeiende beweging de bossen in. De cijfers liegen niet: gemiddeld 6 tot 7 procent over tien kilometer klinkt behapbaar, maar de realiteit is dat de weg zich in drie duidelijke delen opdeelt. Het eerste kwartier is vals plat, ideaal om je benen los te trappen. Daarna begint het echte werk: twee steile secties van ruim een kilometer waar het stijgingspercentage boven de 10 procent uitkomt, zonder dat je ze van veraf ziet aankomen. De weg kronkelt door dichte kurkeikenbossen, opent zich plots op velden met wilde bloemen, en dwingt je constant om schakeltechnisch alert te blijven. Boven aangekomen word je beloond met een panoramisch uitzicht dat zich uitstrekt over de vulkanische vlaktes van de Garrotxa en, op heldere dagen, tot aan de silhouetten van de Montseny-massieven.

Waarom deze route minder druk is

De Coll de Medes is geen route die je toevallig tegenkomt. Het is een klim die je moet willen vinden.

  • De weg is smaller dan de klassieke beklimmingen en staat niet in de standaard toeristische brochures. Je deelt het asfalt hooguit met een enkele tractor of een lokale bewoner; vaak heb je de volledige strook voor jezelf, wat ideaal is om je eigen tempo te rijden zonder druk van achterop.
  • Combineer deze klim met de snelle, technische afdaling richting Amer. Zo bouw je een uitdagende lus van circa 70 kilometer, die perfect is voor een halve dag training met voldoende hoogtemeters. De afdaling is glad maar bochtig, en vereist focus.
  • Neem een routekaart of GPS mee. De bewegwijzering is minimaal en een verkeerde afslag betekent al snel een extra kwartier klimmen over een doodlopende weg. Een simpele GPX-file is hier geen luxe, maar een noodzaak.

Deze route is niet voor de renner die snel hoogtemeters wil scoren. Het is voor wie houdt van het gevoel dat de weg eindigt in stilte, en dat de top alleen voor jou is.

Route 7: Een meerdaagse combinatie van alle hoogtepunten

Wie de essentie van het klimmen rond Girona wil proeven, vindt hier de ultieme manier: drie dagen samengesmeed tot één vloeiend avontuur. Iconische beklimmingen wissel je af met verborgen parels, en elke dag kent zijn eigen karakter. Zo werk je naar een climax toe, zonder je op één dag te overbelasten. Dit is een beproefde driedaagse planning die je fietsvakantie compleet maakt.

Voorbeeld van een driedaagse planning

Dag 1: Els Angels (ochtend) + Besalú-lus (middag) – totaal 120 km, 1800 hm.
Vertrek vroeg vanuit Girona voor de klassieke Els Angels: een strakke klim van zo’n 8 km die je benen direct wakker schudt. Daarna daal je af naar het noorden en rijd je een glooiende lus richting Besalú, met zijn middeleeuwse brug. De beklimmingen hier zijn korter maar pittig – ideaal om je ritme te vinden.

Dag 2: Rocacorba (ochtend) + Coll de Medes (middag) – totaal 100 km, 2200 hm.
Dit is de koninginnenrit. Rocacorba is zonder twijfel de zwaarste klim van de regio: 12 km aan gemiddeld 8%, met stukken tot 15%. Neem er ruim de tijd voor en reserveer energie voor de Coll de Medes na de middagpauze. Die klim is korter maar technisch, met haarspeldbochten door kurkeikenbossen. De totale hoogtemeters liegen er niet om.

Dag 3: Sant Hilari via Coll de Revell + La Garrotxa-lus – totaal 130 km, 2000 hm.
Een dag die er rustiger uitziet dan hij is. Via Coll de Revell klim je naar Sant Hilari Sacalm – lang en geleidelijk. Daarna volg je een lus door La Garrotxa, het vulkanische landschap met groene heuvels en korte, steile hellingen. Juist die afwisseling maakt dit een van de mooiste ritten van de week.

Logistiek en herstel

Plan je overnachtingen slim: blijf de eerste twee nachten in Girona en verhuis voor dag drie naar Olot of omgeving. Gebruik de auto of de trein (Girona–Olot via een overstap in Figueres) om bij de startpunten te komen – zo verlies je geen kostbare tijd aan verkeer. Belangrijk: plan een rustdag na dag 2. Rocacorba vraagt veel van je bovenbenen en onderrug; zonder herstel zal dag 3 tegenvallen. Neem herstelvoeding mee, zoals een eiwitshake en een banaan, en overweeg een massagegun of foamroller in je koffer. Zo sta je elke ochtend fris aan de start en geniet je volop van elke bocht en elk uitzicht.

Gebruik van GPS en kaarten

Wie de heuvels rond Girona echt wil verkennen, regelt zijn navigatie vooraf waterdicht. Download de GPX-bestanden van tevoren; vrijwel elke klassieke beklimming in de regio staat op platforms als Komoot, Strava of Ride with GPS. Houd daarbij rekening met recente wegwerkzaamheden – lokale fietsclubs updaten hun routes regelmatig. Investeer in een fietscomputer met een degelijke batterij en neem altijd een powerbank mee; in de bergen verbruikt GPS-navigatie meer stroom dan je denkt, zeker op lange ritten met veel hoogtemeters. Leer daarnaast de belangrijkste wegmarkeringen herkennen: een geel bord met ‘carretera local’ duidt op een smalle, vaak rustige gemeenteweg, terwijl een groen bord met ‘carretera comarcal’ een secundaire provinciale weg aangeeft die iets breder is maar ook meer doorgaand verkeer kan hebben. Die kennis helpt je niet alleen bij het kiezen van de mooiste route, maar ook bij het inschatten van de verkeersdrukte.

Verkeersveiligheid en etiquette

De Spaanse verkeerscultuur verschilt van wat veel Noord-Europeanen gewend zijn. Rijd daarom altijd met twee of meer fietsers, maar houd de groep compact: nooit meer dan vier naast elkaar. In Spanje geldt een minimumafstand van 1,5 meter voor auto’s die fietsers inhalen; dat is wettelijk vastgelegd, maar in de praktijk zijn veel bestuurders coulant – mits jij je voorspelbaar gedraagt. Buiten het zomerseizoen is het verkeer op secundaire wegen zeer rustig, maar wees juist in de vroege ochtend extra alert op landbouwvoertuigen. Tractoren en bestelbusjes met aanhangers duiken vaak zonder waarschuwing op vanuit een haarspeldbocht. Geef altijd duidelijk met je hand aan wanneer je afremt of van richting verandert, en bedank geduldig wachtende automobilisten met een kort handgebaar – dat wordt zeer gewaardeerd in Catalonië. Verder is een helm buiten de bebouwde kom verplicht, en bij slecht zicht of in tunnels moeten zowel voor- als achterlampen branden. Houd ten slotte rekening met steile afdalingen waar los grind kan liggen; rem tijdig en neem bochten ruim, zodat je de controle nooit verliest. Met deze basisregels geniet je zorgeloos van de spectaculaire klimmen en dalen die deze regio biedt.

Conclusie

Of je nu traint voor een grote ronde of simpelweg op zoek bent naar de ultieme klimervaring, de heuvelachtige wielrenroutes rond Girona dagen elke klimmer uit op een manier die zowel technisch als adembenemend is. Rustige wegen, steile hellingen en het spectaculaire Catalaanse landschap maken deze streek tot een paradijs voor wie hoogtemeters niet schuwt. De kunst is niet om alle zeven routes in één week te fietsen, maar om te kiezen op basis van je conditie en ambitie: start met de kortere, golvende lussen en bouw geleidelijk op naar de langere cols. Plan je eerste tocht nu, check de weersverwachting en neem voldoende proviand mee – de beklimmingen wachten op je. Pak je fiets, zet je GPS op een van deze routes en ontdek zelf waarom Girona de thuisbasis is van zoveel profrenners.